Ship DTS vanuit Australië naar Papua New Guinea!

Ha Holland!

Het is inmiddels meer dan een maand geleden dat ik een update heb gegeven over mijn avonturen in Papua, een outreach op het schip en 3 weken zwerven door dorpjes aan land rond ‘Hula’ later is het dus ook meer dan de hoogste tijd voor een vers en uitgebreid verhaal!

Voordat ik van start ga wil ik iedereen die gereageerd heeft op mijn verhalen en mij (in gebed) bijstaat hier in aan het missiefront warm bedanken voor de steun en het medeleven!

Outreach # 2 – Western Province

In mijn laatste update bevonden we ons als team op het schip en op het punt van vertrek naar de Western Province, Daru. De dag dat we vertrekken echter, terwijl we Port Moresby achter ons laten, maken we plots een ‘u-turn’. Eenmaal teruggekeerd horen we in een community meeting dat de compressor in de machine kamer de geest heeft gegeven.. Een vitaal onderdeel, de hoofdmotor wordt gestart met behulp van luchtdruk. Het is geluk bij een ongeluk dat het gebeurt op het moment dat we nog terug kunnen keren… Een schip vol met expertise en vrijwilligers met goede moed keert terug naar plaats van vertrek..

Dus snel op naar plan B, het team van YWAM dat ons leidt op deze outreach heeft dit appeltje vaker geschild. Snel wordt er rondgebeld met contacten in en rond Port Moresby en een paar dagen later hebben we een nieuwe missie: Outreach en clinics draaien in de krottenwijken rondom Port Moresby. Terwijl de motormannen zich inzetten voor de reparatie en wellicht het vervangen van de compressor, zodat we de tweede week van de outreach misschien toch nog vaart kunnen maken naar Daru. Met Zodiacs wordt er dagelijks getaxied met de benodigdheden.

De krottenwijken rond Port Moresby zijn anders. Anders dan de sfeer in de ‘villages’ in de golf provincie, de plek die ik beschreef in mijn laatste blog. Hoewel dit mensen zijn die vanuit de villages gekomen zijn naar PM voor een beter leven (of zijn gevlucht) kan ik snel oordelen dat het leven hier in de krottenwijken harder is dan het leven in bijvoorbeeld het dorp Karati. De mensen hier hebben enorme behoeften. In de villages rondom de golf provincie was het vredig en hoewel er behoefte is naar zorg kon je de zegen op het land waarnemen. Maar hier is het leven hard, overleven en vechten voor een baan voedsel en een toekomst. Aids en geweld is een dagelijkse realiteit. Het is goed om hier op dit moment te zijn voor deze mensen en om met eigen ogen te zien wat er speelt. We zegenen mensen met nieuwe brillen en gezondheidszorg. Het bemoedigen en het laten zien dat er naar hen wordt omgezien geeft veel voldoening. Ik ontmoet John en zijn vrouw gedurende een Optometrie clinic dag in de ‘Slumps’. John is in de vijftig en heeft een chauffeursbaan bij een westers bedrijf. Hij ziet om naar 13 families hier in de slumps… maar vandaag werkt hij niet want hij heeft een leesbril nodig.

Voordat ik hem kan helpen zegt hij het volgende: hij voelt zich er geroepen en zegt dat God hem op het hart drukt om lunch te verzorgen voor ons. Terwijl we allen aangeven dat het echt niet nodig is, we hebben namelijk onze eigen spullen bij ons, houdt hij stug vol dat het echt een goed idee is. Sja daar kunnen we niet tegenin gaan natuurlijk. Een uur later is hij terug met een behoorlijke lunch voor ons team bestaande uit 10 personen!

Nadat ik hem een leesbril heb gegeven geeft hij aan dat hij gebed nodig heeft ‘wijsheid en financiën’ in het omzien naar de mensen hier en de positie die hij heeft in de kerk. ‘het leven hier is moeilijk en hard werken, maar God voorziet’. En dat terwijl hij zijn vermogen in een uitgebreide lunch heeft gestopt voor ons vandaag… ik ben omver geblazen door zijn generositeit en het geloof van deze man… Zijn actie breekt de weg open, we zien wonderen vandaag!

Aan het eind van de week is de reparatie van de compressor gelukt met hulp van de werf waar we voor anker zijn gegaan. Tijd voor de tocht naar Daru! In deze streek is de Aziatische invloed zeer groot. Veel Aziatische bedrijven en supermarkten in deze omgeving. Wat logisch is gezien de geringe afstand tot Indonesië. Helaas is het leven in Daru vergelijkbaar met wat we zagen in Port Moresby. Deze tweede week zet ik mij in als tandarts assistent en steriliseer ik het gereedschap. De tandartsen op het schip hebben handen vol werk met de patiënten. Veel infecties, het trekken van tanden en een enkel geval werd er een hele tumor verwijderd.. Een wonderlijke ervaring!

Village Outreach

Eenmaal terug in Port Moresby is het tijd voor de village outreach! Drie weken aan land, een verademing voor mij en mn rug. We worden opgehaald in een PMV, eigenlijk een vrachtwagen met bankjes in de laadklep. Een rit van 80 kilometer over verharde en onverharde wegen zal nog lang in mijn herinneringen voortleven.. 😉 Alwin, Venny en Philip worden aan ons team toegevoegd als gidsen en helpers. Goede kerels.

We zijn te gast in het plaatsje Hula met ruim 3000 inwoners. We verblijven in het huis van  een domineesfamilie van de United Church. Een grote beweging hier in Papua. Het huis is voor Papuase begrippen luxe. We kunnen koken op gas en in het toilet buiten op het erf is zelfs een heuse bril te vinden. En dat is heel wat als je bedenkt dat een gat in de grond met wat muurtjes de standaard is. We zijn middenin tropische omgeving; overal met palmbomen en exotische onderkruipsels. Alles wat leeft en groeit hier lijkt op anabolen te leven. Fruit is groot en echt fruitig, spinnen ter grote van je hand zijn alom vertegenwoordigd. ’s Nachts slapen we onder muskietennetten, malaria is een risico in deze streek.

We draaien dagelijks programma’s in de open lucht onder de brandende zon op verschillende plekken zoals op de openbare markt, kerk of op een binnenplaats met drama’s, getuigenissen en zang. Maar het meest heb ik genoten van de huisbezoeken en schoolbezoeken. We leven allen voor de volle 100%! Het leven hier in Hula is erg gericht op familie en op open community-life. Mensen lopen in en uit, af en aan en zijn erg relationeel ingesteld. En overal klein grut en kinderen, ze volgen ons als een vaste achterban overal waar we gaan!

Tijd vliegt en na 18 dagen verlaten we Hula en omstreken. We hebben veel relaties opgebouwd en het afscheid is zwaar. Wat een prachtige, genereuze, vrijgevige en gastvrije mensen. We hebben amper voor onszelf hoeven koken en we blijven bestookt worden met kadoos.

De instelling onder de mensen hier is 1 grote les. Hoewel er weinig bezit is is het hart gevuld en op de juiste plek. We hebben allen veel geleerd van elkaar. Eenmaal in de PMV terug naar Port Moresby heerst er onder ons een treurig maar voldaan gevoel. Op naar de laatste maand van onze DTS! Tijd vliegt.

Deze week was de laatste week met colleges. Het onderwerp missions stond centraal. Deze middag rond 4 uur varen we onze laatste outreach tegemoet. De Western Province en de streek met dorpjes rond de ‘Fly River’ is het target. Het is een stukje boven Daru. Op naar het laatste avontuur in PNG! 21 augustus zal ik terug zijn in Australië voor de laatste week van de DTS.

Ik wens iedereen een goede vakantie en tot snel!

Tropische groet vanuit Papua!

Thijs

Ha familie en vrienden uit Holland!

Het is een tijdje geleden dat ik een update heb (kunnen) geven over mijn belevenissen hier aan de andere kant van de wereld, maar zie hier, ik heb een mogelijkheid gevonden om mijn ervaringen van de afgelopen tijd te kunnen delen! Het zal een lang verhaal worden dit keer, ik heb in de laatste drie weken enorm veel indrukken opgedaan..

De tijd is voorbijgevlogen sinds we het schip in zijn gegaan. Inmiddels ruim drie weken geleden op een vrijdagochtend vlogen we met goede moed, een missie en met hoge verwachtingen vanuit Townsville via Cairns (op het vliegveld in Cairns onze laatste hamburger met patat frites) en op naar Port Moresby in Papua Nieuw Guinea!

De reis verliep zeer voorspoedig en laat in de middag kwamen we aan op Port Moresby Airport. Vanaf de start van onze DTS hebben we elke week tijd met elkaar gehad om de Outreach goed voor te bereiden. Onder andere Port Moresby kwam ter sprake, de hoofdstad van Papua staat in de top drie van meest gevaarlijke steden in de wereld. En het valt op bij het verlaten van de Airport, de levensstandaard hier in Papua is inderdaad zeker niet vergelijkbaar met wat we in het westen gewend zijn. Papua staat bekend om de rijkdom aan grondstoffen en paradijselijke plekken. En dat weten veel westerse bedrijven ook. Goud en koper zijn grote schatten in dit land. Veel westerse bedrijven investeren in PNG, het is echter duidelijk dat de profit van deze industrie maar gedeeltelijk voordelig is voor de bevolking van PNG.

Elke beetje serieus westers mijnbouwbedrijf hier in PNG heeft een privé bewakingsapparaat dat voornamelijk bestaat uit ex-militairen om transport van deze grondstoffen naar de havens te beveiligen. En ergens is het niet heel gek dat regularisaties vanuit de regering op deze industrie nog niet zo ver ontwikkeld is als je bedenkt dat pakweg 40 jaar geleden sommige stammen elkaar nog aten…

YWAM Townsville heeft nauwe banden met de staatsorganen van Papua nieuw Guinea. En dat is een zegen; Een taxi dienst vervoert ons naar een grote Dockyard net buiten Port Moresby. Het schip ligt voor anker in de baai voor de Papua New Guinea Dockyard. Met een Zodiac worden we in groepen naar het schip gevaren.

De ‘Pacific Link’. Het is een Japans vissersschip uit het jaar 79, omgebouwd in medical ship. Het is dus een redelijk oud schip, maar goed onderhouden en degelijk ingericht. Een ding valt echter meteen op, het plafond is over het algemeen zeer laag… drie maanden op dit schip vertoeven betekent oppassen voor mijn hoofd en rug..

Maar het is goed toeven op het schip, genoeg eten (Breakfast, Morning Tea, Lunch, Afternoon Tea and Dinner) en gezelligheid alom. Het is mooi om te zien hoe mensen en verschillende nationaliteiten en functies elkaar vinden in dezelfde uitdaging. Het dienen van de Papoease bevolking in gebieden van hoge nood. Zo hebben we een Chief Engineer uit Fiji, Kapitein uit New Zealand, Motormannen uit Australië en PNG en dan onze eigen diverse groep DTS studenten. en dan praat ik nog niet over de bonte verzameling aan zusters, verplegers en artsen..;-) Het is een wonderlijk geheel, helemaal omdat de samenstelling om de drie weken wisselt. Wij hebben nu onze eerste Outreach van twee weken achter de rug. De volgende zal morgen aanvangen, met een geheel ververst team. Een terugkerend ritme: twee weken Outreach een week rust in Port Moresby en dan weer een Outreach. Wij als groep en een paar andere mensen vormen de vaste kern op het schip tot eind augustus. De tijd dat het schip zich in en rond Port Moresby bevind is er sprake van reparaties en bevoorrading. En hetzelfde geldt ook voor ons als team want onze eerste Outreach was Full On!

Outreach #1

Zoals gezegd de eerste outreach zit erop! En we hebben als groep een geweldige tijd achter de rug! Vanuit P.M. voeren we op volle zee naar de golf provincie. Daar aangekomen doet de omgeving erg tropisch aan. Het is vergelijkbaar met het amazone gebied, modderig water, palmbomen, bananen en crocs! Na een dag varen gaat het anker uit voor het ‘Karaulti’ dorpje. Het ligt erg strategisch met tal van andere dorpjes in de buurt.

De mensen hier zijn zo dankbaar met onze komst na een welkom ceremonie met veel geschreeuw, traditionele kledij en gezang kunnen we de clincs opzetten in het dorp. Aan handen hebben we geen tekort, het hele dorp staat op zijn kop door onze komst. Doordat het regenseizoen is aangebroken is het erg nat en modderig. De beste manier om onszelf voort te bewegen in het dorp is op blote voeten, ploeterend door de modder!

Het is fantastisch hoe we ons hebben kunnen inzetten voor community development, alsmede helpen op het schip (denk aan schoonmaken en eten bereiden). In het dorp hebben we ons ingezet voor de clinics in (Primairly health care, dentistry en Optometry/brillen.) Op het schip werden oogoperaties gedaan!

Een paar dingen vallen meteen op tijdens ons verblijf. De levensstandaard is laag, daarbij is dit schip ongeveer de enige mogelijheid voor de village bewoners om tandarts en dokter te zien. Als wij niet omkijken naar deze mensen woonachtig in dit godvergeten oord, wie dan? Een bittere realiteit. En de behoefte aan basis zorg is hoog. Ziektes die bij ons zijn uitgeroeid of waarvoor wij ingeënt zijn zijn hier alom aanwezig. Daarbij eist malaria zijn tol.

Maar er is een keerzijde, parallel aan het medische programma hebben wij als DTS onze ‘teachings’ en services in kerken gegeven, waarbij we getuigenissen gaven. En een kerkdienst hier in dit dorp is werkelijk fantastisch: enthousiasme, dans en vreugde zijn aanwezig. Het dorp heeft 4 kerken en eigenlijk iedereen is christelijk. En er rust een zegen over Karaulti, het is vredig en overvloed aan voedsel. Zo is er vis, fruit en krab. Gedurende ons verblijf krijgen we continu krab en bananen aangereikt.

De ouderlingen van het dorp geven aan dat gebeden verhoord worden door onze komst. Uiteindelijk toch niet zo godvergeten after all? Dat wij hier zijn is geen toeval. Het is bemoedigend voor onszelf om te zien dat wij gezegend als we zijn daadwerkelijk een zegen kunnen zijn voor deze prachtige mensen.. Bovendien was mooi en soms ontroerend om te zien hoe onze ‘ship community’ samen smolt met de village communities. Het was fascinerend om onder de oudere bevolking te zijn en verhalen aan te horen over de voorouders en hoe ze de eerste zendelingen bruut opaten in dit gebied. Grappen over ‘white flesh is good meat’ worden wel erg vaak gemaakt…

Na twee intensieve weken waarbij we onszelf full on ingezet hebben voor de bevolking hier was het tijd om afscheid te nemen. Elke dag was een waar avontuur waar een heel blog voor nodig is om in detail uit te werken. Gelukkig hebben we de foto’s nog.. 😉

Met een vaarwel ceremonie, kadoo’s en tranen en veel nieuwe vrienden later zetten we de tocht terug naar Port Moresby in.. Op naar Outreach 2..

Het was overweldigend.

Doordat ik beperkte toegang (zeer traag) heb tot internet ditmaal geen fotocollage, over twee weken hoop ik een update te kunnen geven over de tweede outreach, hopelijk met meer beeldmateriaal. We gaan ditmaal naar de ‘western province’, een plek waar het schip nog niet geweest is. Pionieren en avontuur staat centraal, de kans dat we andere invloeden tegen gaan komen in vergelijking met onze eerste outreach is groot. Maar we wandelen in zijn autoriteit en zijn klaar voor de volgende stap.

Vanuit PNG, alle goeds en Gods zegen toegewenst, tot het volgende blog!

Thijs op reis!

Haidieho Holland,

Tijd voor een nieuw verhaal uit OZ! Sinds het vorige blog zijn er weer wat weken vervlogen.. tijd vliegt hier in het drukke leven op de Basis. Ik ben nu 7 en halve week onderweg en de ‘Honeymoon fase’ is inmiddels wel over… Als groep is het doorbijten en zaak om geschillen meteen op te lossen, het houden van ‘short accounts’  is belangrijk. Helemaal nu de Outreach fase nadert!

Jepjep.. de outreach fase. De definitieve vluchten naar ‘Cairns’ en ‘Port Morsby’ zijn geboekt! Er hebben zich wat wijzigingen voorgedaan in definitieve vertrekdata. Dit heeft met name te maken met de manier waarop het reilen en zeilen op het medical ship geregeld is. Het zit complexer in elkaar dan je op eerste gezicht zou denken.

Voordat er een outreachfase kan plaatsvinden dienen er voldoende vrijwilligers aan boord te zijn. Het is goed om te bedenken dat deze hele onderneming vanuit het niets is samengebracht en gedragen wordt door fondsen en vrijwilligers. Non-Profit. Het verhaal is wonderbaarlijk en het mag een wonder heten dat het schip telkens weer gereed is om zijn tocht naar Papua te maken. Twee weken geleden voordat het schip weer voor outreach gepland stond (gelegen in Townsville) was er bijvoorbeeld nog sprake van tal van on-opgevulde plekken, missende puzzelstukken om het plaatje compleet en gereed te krijgen voor een tocht naar PNG. Denk aan technici, een bonte verzameling van artsen en zusters, kapitein, stuurlui (en de beste staan niet aan wal in dit geval) en als laatste praktische zaken als een flinke plons dieselolie die op het laatste moment door de regering van Papua New Guinea geschonken werd!

En zo gaat het elke keer weer, het aan een rijgen van middelen en mensen en een miraculeuze samenval van voorzieningen keer op keer. Op het laatst was het nog wachten op een hoofd ingenieur waar hevig voor gestreden werd. Deze diende zich op een wederom wonderbaarlijke wijze aan. We staan aan de frontlinie en zijn zo bevoorrecht uit te mogen maken van ‘iets’ groters!

Volgende week woensdag 1 juni zullen we het vliegtuig instappen voor onze Outreach fase! Dat is dus een gewijzigde datum i.v.m. het een nauwe aansluiting op de overgang naar het schip. 21 augustus zullen we terugkeren naar de basis voor de laatste week.. We zijn allen erg ‘excited’ en bezig met de voorbereidingen om alles in een backpack en kleine daypack te krijgen. Op het schip hebben we allemaal zeer weinig ruimte dus we moeten kieskeurig en kritisch zijn met wat we meenemen. Het gaat toch echt gebeuren, ik mag de dagen zonder facebook, gmail en youtube gaan tellen… met bovendien in het vooruitzicht: het risico zeeziek te worden en het houden van wilde gevechten met malariamuggen.

Maar de volgende afbeelding schetst een avontuur, een betoverende omgeving en bovenal biedt het een wonderlijke ervaring in het vooruitzicht.. (klik op afbeelding voor grote weergave..)

We zullen met het schip Papua New Guinea aandoen in de zogeheten ‘Gulf Province’, manoeuvreren door nauwe kanaaltjes en tochten met kleine Zodiacs van en naar het schip met Papoes die nodig medische hulp toegediend moeten krijgen, gek zat…

De volgende afbeelding geeft een kaart weer met de wateren waar we ons zullen begeven gedurende de komende drie maanden:

(wederom klik voor vergrote weergave)

Het schip zal ons oppikken in Port Morsby. Vandaaruit zullen we een doortocht maken naar de Gulf Province.  In totaal zullen we elf dagen op volle zee begeven. Ik krijg alle ruimte om mijn zeebenen te trainen, tegelijkertijd zal het ruimte gebrek in fysieke zin nog vies tegen vallen met mijn lengte. Ik heb al gesolliciteerd voor een verlengde ‘slaapkooi’.. goed we gaan het zien 😉

Doordat we afgelopen weken een intensief individueel uitdagend proces hebben doorlopen was er nauwelijks de ‘tijd’ om je mentaal goed voor te bereiden op de Outreach fase. Maar deze week heeft er een transitie plaatsgevonden. Afgelopen week hadden we colleges over ‘Lordship’ voorlopig de laatste individueel uitdagende collegereeks. Deze week staan we stil bij het vaderhart voor de  ‘The Poor and the Needie’. De feiten zijn stuitend. Deze week geeft daarom nog meer ‘purpose’ aan onze Outreach. We zullen echt te werk gaan aan de frontlinie en dat op meerdere terreinen!

In de drie maanden die gaan volgen zal ik zoals als eerder genoemd weinig mogelijkheden hebben om mijn verhalen te spuien hier of op skype. Op de volgende algemene facebook pagina van de base zullen echter geregeld updates komen terwijl we weg zijn. Let op ‘April ship DTS’ berichten! Er zijn namelijk meerdere teams op outreach.

klik op deze link voor de pagina

Onder de tab foto’s heb ik extra foto’s toegevoegd van een bezoek aan ‘Billabong Sanctuary’ en andere plaatjes! Voor diegene de me nog graag willen skypen of mailen: voor 1 juni is het meest kansrijk!

Bedankt voor het lezen van mijn blogs en zodra ik de kans zie zal ik meer foto’s en verhalen toevoegen over mijn avonturen in Papua Nieuw Guinea.

Groeten en tot mails of het volgende blog.

Ahoy! Thijs op reis.

Ha familie en vrienden uit de lage landen!

Hierbij een nieuwe, verse weblog over mijn belevenissen hier in Townsville!

Ik ben nu ruim een maand down-under en nog altijd bevalt het leven me prima. De dagen beginnen korter te worden maar de temperaturen zijn nog altijd zomers.. Dat zit wel goed, bovendien ben ik nu aardig gewend aan de strakke schema’s en werkritmes. Zo nu en dan is het doorzetten om goed en verzorgd te werk te gaan, deadlines te halen en alle taken en plichten die ik heb hier te volvoeren.

Ik zie mooie dingen in de omgeving en geniet. Echter het idee dat je twee uur van ‘the great barrier reef’ vandaan zit en andere, prachtige natuurgebieden noordwaarts, terwijl je geen tijd, geen boot en/of auto hebt om het te bezoeken is wel een zure gedachte. Die ik dan dus ook zo snel mogelijk weer los laat.

Het paasweekend is (Easter) hebben we achter de rug. Het werd goed gevierd met paaseieren en een grote BBQ! Bijzonder en ook gek om deze feestelijke dagen met andere ‘broeders en zusters’ te vieren dan de eigen familie. Maar het was een gezegende dag.

De lectures gingen natuurlijk ook gestaag door met elke week een ander thema. Afgelopen week was Brett Curtis te gast op onze basis. Deze week stond in het thema van ‘Intemacy with God’. Brett is een echte pionier als het gaat om zendingswerk met mercy ships, hij reisde de halve wereld af op de ‘Anastasis’ een van de eerste mercy ships van YWAM. Het was een eer om voor deze doorgewinterde prachtige baas te mogen zitten tijdens colleges. Zijn ervaringen, belangrijke lessen die hij had opgedaan in het zendingsveld, en met name de manier waarop hij Gods stem en richting ontvangt en in zijn werk en levensvoorzieningen compleet afhankelijk is van god was enorm uitdagend, leerzaam en het zette de hele groep goed aan het werk/denken.

Tussendoor wil ik jullie graag een filmpje laten zien met indrukken van het werk dat de ‘Pacific Link’ gedaan heeft in de eerste twee weken vanaf Januari 2011:

[youtube]http://www.youtube.com/watch?v=n6oUXOy_h1g[/youtube]

Nu het zo dichtbij komt zij we allen ‘stoked’ om aan dek te springen en de handen uit de mouwen te steken.

In mijn vorige mail beloofde ik om even stil te staan bij de cultuur hier in Australië. Zoals als ik al eens aanhaalde zijn alle dingen hier in OZ groter, ruiger, gevaarlijker en giftiger. Zo zijn in Australië de zogenaamde ‘Aga padden’ te vinden. Deze soort is in 1935 geïmporteerd om een bepaalde kever soort te lijf te gaan om de oogst te beschermen. Echter dit is totaal uit de hand gelopen. Ze zijn een ware pest voor de flora en fauna hier. Dit in de eerste plaats om dat ze als een malle voortplanten, maar erger nog ze zijn zeer giftig en niet dood te krijgen. Als ze overreden zijn door een flinke jeep slikt dit beest zijnn ingewanden gewoon weer in en sleept zich verder door het leven.

Op onze ‘culture night’ leerde Samuel onze Aussie hoe je het beste met deze creatures om kan gaan. Nadat hij er een aantal gevangen had, pakte hij een golfclub. Een hilarisch spektakel volgde.. totdat de hele plastic zak leeg was.. Hij heeft tal van sterke verhalen, waar we als groep vaak smakelijk om kunnen lachen: achtervolgd worden door een 7 meter hongerige krokodil en ter nauwe nood ontsnappen, kangaroes schieten met een shotgun vanuit de auto.. Het is voor veel Aussies de normaalste zaak van de wereld met name in de ruigere gebieden van het land.

En dan hebben we ook de aboriginals. Alhoewel hier in Australië geen apartheid of racisme heerst kun je toch goed de verschillen zien tussen Aussie en onze gekleurde medemens. Er zit een diepe bitterheid bij veel aboriginals, die diep in de generaties genesteld zit. Zo hebben we als groep als we naar het strand lopen vaak te maken met schrijnende gevallen van individuen ergens op straat, alcohol is net als de agapad in Autralië geïntroduceerd en deze bevolkingsgroep weet er simpelweg geen raad mee. We hebben al enkele incidenten van agressie meegemaakt op weg naar het strand, één ook zeer direct op ons gericht. Sam gaf ons enkele tips hoe hier mee om te gaan. Als we dit onderwerp aansnijden kan hij heel de nacht doorgaan met verhalen..

Maar het neemt de sfeer die we hebben als groep niet weg, sterker nog nu de Outreach nadert groeien we juist enorm naar elkaar toe. We worden als eenheid klaargestoomd om ons uit te strekken in Papua Nieuw Guinea. Het volk en de cultuur daar hebben we al van horen zeggen, zit heel anders in elkaar dan de Aboriginals, de hulp wordt enorm gewaardeerd. 26 Mei is het zover.. we zullen de basis verlaten en onze plek inruilen voor een plek op het schip! Tot midden augustus zullen we door middel van het schip participeren in de Outreach van YWAM naar de Papoes.

Kortom nu de tocht op het schip en de jungle nadert beginnen de voorbereidingen steeds meer tijd in beslag te nemen en stijgt het enthousiasme!

Ik heb onder het tabje foto’s wat algemene foto’s geplaatst, alsmede een serie onder dit blog. Ik zie uit naar jullie reacties en nu onze Outreach nadert is gebed voor gezondheid, eenheid in de groep en veiligheid zeer welkom!

Als je nieuwsgierig bent naar meer, mailen of skypen is natuurlijk een goede optie! Na 26 mei zal ik zeer sporadisch toegang hebben tot internet.

Tot mails of het volgende blog!

Ha Holland!

Jazeker, het is heus.. een update vanuit het warme OZ! Hier in Townsville maakt men zich klaar voor lagere temperaturen in de winter.. De bijbehorende temperaturen van 20 – 25 graden zijn daarbij heel normaal. Veel locals om ons heen zeggen dat we de beste tijd in het jaar hebben uitgekozen om Townsville te bezoeken.

Op deze maandagavond heb ik even wat uurtjes om de communicatie lijntjes met het thuisfront wat op te warmen.

Mijn laatste verhaal ging voornamelijk over de reis en de eerste impressie van Townsville. Ik ben nu twee en een half week aan de studie. De hoogste tijd om eens wat dieper op het leven op de YWAM basis in te gaan, alsmede het leven in en rond Townsville!

Ik zal aftrappen met een beschrijving van hoe een normale DTS-dag er ongeveer voor mij uitziet op de basis hier. Elke doordeweekse dag staat het ontbijt klaar rond 6:30. Serials met melk en toast en een stuk fruit is de dagelijkse hap in de ochtend. Naast deze zaken pak ik er altijd nog een bakkie koffie bij. Op de basis zijn verschillende teams en groepen mensen actief. Zo draaien er momenteel 3 DTS scholen en een BCC  (bible core course). Daarbij draait er ook een IPHC ( international primairy health course).Toen onze DTS startte waren alle andere DTS- students op hun eerste outreach.

We zijn nu een week samen met DTS groep die startte in oktober en in januari. Ze kwamen afgelopen week terug van hun outreach. Wij als April-DTS zijn natuurlijk pas begonnen en het is daarom erg goed en inspirerend om alle verhalen te horen. Deze week gaan de andere groepen voor hun laatste outreach op pad richting de ‘outback’. Naast studenten draait er ook een 40 koppige Staff over uren om alle colleges, maaltijden en aller handen taken op te pakken.

Na het ontbijt hebben we allen tot een uur of 8 voor onze quiet times. De lectures starten altijd om half 10 in de ochtend. Het verschilt per dag waarmee de tijd tussen stille tijd en lectures ingevuld wordt. School worship, base worship, small groups, base clean- up of outreach preparation time.De lectures duren altijd tot half 1. In de eerste week stonden regelgeving, waarden en de geschiedenis van YWAM en YWAM Australia centraal. Droge stof maar nodig om je weg te vinden in en om de base. Op de helft van de week beginnen de ‘echte’ colleges over character van God. Afgelopen week stond in het teken van eigen identiteit. Identity week.

Een zeer heftige week waarin ik veel over mezelf en andere heb geleerd. Het is intrigerend om te zien hoe snel we met de groep een diepere laag bereiken. En dan ken je elkaar pas twee weken..

Na de lunch (vaak warm eten) heb ik twee uur vrije tijd om huiswerk in te doen. Van 3 tot 5 starten dan de workduties, ik zet mij in voor het schoonhouden van de basis zelf. bezemen en schrobben dus. Half 6 staat diner klaar. Alle maaltijden zijn plenaire momenten met de gehele basis. Het is dus echt een community live hier op deze plek. De sfeer doet zich nog het beste overeenkomen met de sfeer die vaak hangt op grote conferenties als opwekking of reveil weken.

Na de avondmaaltijd is er vaak wat vrije tijd waarin er gecommuniceerd kan worden met het thuisfront, of een uitstap naar Castle town, een MEGA winkelparadijs op ene kwartier afstand lopen kan op het programma staan. Omdat het programma intensief is en ik mijn weg nog moet vinden in sommige zaken ben ik ‘s avonds doodop. Daarbij red ik me vrij aardig in het Engels, luisteren en begrip tonen is geen enkel probleem. Als het echter op geavanceerde onderwerpen en gevoelens uitdrukken aankomt kost het me meer energie om mezelf duidelijk verstaanbaar te maken.

Dit alles bij elkaar maakt de dagen uiterst intensief, het frustreert soms ook behoorlijk als je een bepaald woord niet in de vocabulaire klaar hebt staan in een gesprek.

Deze week is van start gegaan met het thema ‘clear conscience’ net als identity week zal deze week ook goed pittig zijn voor me.

Elke zaterdag draait er youth street op de basis. YWAM zet zich met dit programma in om de jeugd uit de beurt te vermaken en te bemoedigen met de goede boodschap. De jeugd in Australië heeft de grootste suïcidale neigingen in de wereld. Wij als DTS studenten worden op zaterdag van 1 uur ‘s middags tot 10 uur ‘s avonds ingezet om te zorgen dat deze dagen vlekkeloos verlopen. Dit is zachtgezegd geen gemakkelijke taak.

Zondags hebben we vrij. Afgelopen weekend reed ik met Samuel een echt Aussie naar Crystal Creek. Een stukje paradijs in de buurt zwemmen, snorkelen en schildpadden vangen. Na zo’n mentaal intensieve week is zwemmen in een bergstroompje in een machtig mooi nationaal park een echte verademing!

Samuel from OZ, Jacob from Texas en Thijs uit Holland, wij zijn de drie mannelijke helden van de April DTS. Het is goed om te zien hoe verschillend we allemaal zijn maar daarbij elkaar goed aanvullen. Ik mag ze graag, de groepsband wordt steeds hechter, in mijn volgende verhalen zal ik meer op de personen ingaan en de cultuur in Australië.

Ik zie erg uit naar de outreach. vanaf juni zullen we als groep van anker gaan op het schip. Het schip is gisteravond gearriveerd in Townsville van de vorige outreach.

Hier een artikel:

Haidieho Holland!

Hierbij is mijn eerste blog vanuit Australië een feit! Er zijn nu drie dagen vervlogen sinds ik gearriveerd ben op de YWAM basis in Townsville. Dus het is de hoogste tijd voor een eerste impressie update, sinds mijn vertrek woensdagavond 30 maart – 19:00 vanaf Schiphol. Foto’s zullen snel volgen.

Kort gezegd verliep de heenreis erg goed, aansluitingen waren prettig en de vluchten redelijk comfortabel.

Amsterdam –> Londen was een erg kort stukje en zo voorbij!

Eenmaal aangekomen op Heathrow was het tijd om mijn plekje in een heuse Airbus A380 388 van Qantas te bemachtigen. Daarvoor moest ik van terminal 3 naar terminal 5. Al met al duurde mijn zoektocht naar de juiste gate toch nog meer dan een uur. Een massive vliegveld en een vliegtuig van hetzelfde formaat dus.

Deze vlucht vanuit Londen naar Singapore was een erg lange zit, met weinig slaap… Het entertainment systeem is echter geweldig.. Een aantal films en comedy’s later probeer ik toch een oogje dicht te doen. Dicht bij Singapore moet het vliegtuig nog enkele ‘approach’ moves maken voordat het kan landen. Het is een prachtig gezicht om vanuit het vliegtuig al de eilanden die bij Maleisië maar ook bij Indonesië horen te zien.

Eenmaal aangekomen op Singapore airport is de sfeer fantastisch! De vloeren zijn bedekt met tapijt, er staan allemaal lieve, gele vrouwtjes klaar om je de weg te wijzen. Als je naar buiten kijkt of gaat zie je veel palmbomen en het is er erg warm.. Op het vliegveld is een rustplek ingericht met heerlijke, relaxte lounge-stoelen. Ik heb nog even tijd om mijn met mijn status op facebook een slinger te geven, maar al snel is het tijd om een doorstart te maken naar Brisbane!

Singapore –> Brisbane is een vlucht van ongeveer 8 uur, ook met qantas. Ik heb geluk doordat ik geen medepassagier naast me heb, veel beenruimte en persoonlijke ruimte is het gevolg. Het lukt op deze vlucht wel om een paar uur te slapen. Rond 7 uur lokale tijd in de ochtend zet ik mijn eerste stappen op Australisch grondgebied! In Nederland is het dan nog geen 1 april… De zon schijnt en het is warm.

Het is een heel raar gevoel om de tijd letterlijk kwijt te zijn. In feite heb ik versneld een dag geleefd. Het vliegtuig vanuit Londen vloog naar het Oosten de zon tegemoet, maar eenmaal ingehaald is daarmee de nacht ook korter dan normaal.

Er rest mij dan nog een binnenlandse vlucht van Brisbane naar Townsville..

Maar uiteindelijk sta ik dan op vrijdag 1 april rond 11 uur ‘s ochtends lokale tijd, 9 uur later dan in Nederland, met beide benen veilig aan de grond op mijn eindbestemming. Er staan mensen van de basis klaar om me op te pikken. De eerste impressie van de basis is goed. Een professionele, en verzorgde indruk. De basis is niet overdreven groot. Dit weekend heb ik in feite vrij en de tijd om bij te komen. Maandag zal het lesprogramma aanvangen.

Townsville zelf doet erg Amerikaans aan, grote auto’s, V6 geroffel en architectuur en civiele afmetingen die erg breed zijn opgezet. Palmbomen en een tropische warmte komen mij tegemoet. Het is nog goed te zien dat Yasi heeft huisgehouden hier. Gechopte boomtoppen en grote plassen met water zijn her en der verspreid.

Ik ben deze dag vrij weinig waard maar blijf wakker tot na zessen ‘s avonds, dit om de jetlag zoveel mogelijk tegen te gaan, daarna maak ik mij op voor de eerste nacht in een normaal bed sinds twee dagen..

Zaterdag  3 april gaat het al beter maar ik voel de vlucht goed zitten.. jetlag all over..

Vandaag zondag 3 april voel ik mij beter, ik raak al gewend aan het nieuwe dag en nacht ritme. Ik heb ondertussen kennis gemaakt met een paar van mijn mede DTS-ers. Een Texicaan, Canadese en rasechte Australiër, goed volk. We hebben een wandeling van ruim 4 uur gemaakt om wat te frisbee-en te chillen op het strand. Het is regenachtig vandaag maar de temperatuur is zalig.

Deze avond was de eerste kennismakingstijd met heel de groep. Een goede BBQ en verhalen over hoe en waarom je hier terecht ben gekomen stonden centraal. Er hangt een goede en comfortabel sfeer.Een erg diverse groep met tal van achtergronden schetst de achtergrond van de gesprekken. 8 damens, 4 heren en 4 staff leden is de score.. De kop is eraf en morgen zal het strakke ritme van studie en colleges beginnen, de start was veelbelovend.

Ik zal snel mijn eerste foto’s posten om de tekst meer te kunnen laten spreken. Mijn volgende verhaal zal snel volgen als ik mijn eerste ervaringen met het onderwijs hier op de school heb opgedaan!

Ahoy en ik lees reacties graag!

Welkom!
Goed dat je mijn blog leest! Op dit stukje van het wereldwijde web zal ik de aanloop naar en mijn avonturen en de belevenissen tijdens mijn DTS uiteenzetten!

Wat?
De meesten van jullie weten het al, maar voor diegenen die nog niet goed op de hoogte zijn: ik ga vanaf 30 maart tot 1 september 2011 neuzen in Australië en Papua New Guinea! Ik zal in Townsville op de basis van Youth with a Mission (Reef to Outback) een DTS gaan volgen. Beter bekend onder de naam ‘Discipleship training school’. Op deze site zal ik mijn belevenissen en avonturen ‘bloggen’ en fotomateriaal posten!
Deze 5 maanden zijn opgedeeld in twee delen. Het eerste gedeelte van de DTS vindt plaats in Townsville. Op de basis van YWAM RTO (Youth with a Mission – Reef to Outback) zal ik Bijbelonderwijs volgen.
Na deze fase zal de outreach aanvangen. Een fase waarin het geleerde in de praktijk gebracht kan worden. Ik zal deel uitmaken van een ‘medical ship’ genaamd de Pacific Link. Dit schip zal medische zorg en primaire zaken verzorgen in de Rural Areas van Papua New Guinea. Hierbij kun je denken aan voeding, tandenborstels en kleren. Naast dokters en verplegers zullen er vrijwilligers actief zijn om dit schip varende te houden. Door mij te voegen bij de laatste categorie zal ik mijn handen uit de mouwen kunnen gaan steken!

Hier wat beeldmateriaal van de Ship-DTS 2010:

[youtube]http://www.youtube.com/watch?v=-nJQpxZN4wo[/youtube]

Waarom?
Met mijn bachelor afgesloten, bevind ik mij als student op dit moment tussen bachelor en master in. Studeren en jezelf ontwikkelen is mooi, maar met deze keuze zal ik naast persoonlijke ontwikkeling ook de ruimte krijgen om mij in te zetten voor een ander mooi doel!
Natuurlijk zal ik persoonlijk mijn blikveld verbreden, wereldwijzer worden en genieten van de prachtige omgeving, maar daarbij focus ik mij een half jaar op God en zal ik mij door middel van vrijwillegerswerk uitstrekken naar de minderbedeelden.

En nog een filmpje:

[youtube]http://www.youtube.com/watch?v=jHlI6xw2OPk&feature=player_embedded[/youtube]